ياس

در آن هنگامه ها مردی غمین با چشم تر هر شب به کور نور در غار حرا میرفت همه شب با غمی سنگین به بال مرغ اندیشه لبش خاموش بود ولی سر و پایش پر فریاد به فریاد خدایی تا دل بی انتها میرفت تنی لرزان دلی ترسان و بیم از حق تعالی داشت و در آن غار تنهایی روایی روشن… بیشتر »